حمد ثنايت را چگونه سرآغازي شايسته است ،

 مهرت را کدامين دل پاک پذيراست

 خشم بي مثالت را چه کوهي ياراي استقامت است

 لطافتت را کدامين گلبرگ مي توان نظاره گر بود

 نور جان فزايت را چه ديدگاني تاب تحمل دارد

 اي که رحمت و سخاوت و بخشايش و جلال و عظمتت را بي پايان ،

 ترسيست در دلم مي دانم که آگاهي از براي چيست ولي مي خواهم زبان به اقرار بگشايم

 خوف دارم ازعذابي که در انتظار من است

 بيم دارم از غربت و بي کسي خويش در محشر

 افسوس مي خورم بر گذشته تيره ي خويش

 ولي با تمام اين کژي و کاستي ها ديده بر رحمتت دوخته ام  .     اي رحمن ، اي رحيم .

نوشته شده توسط : سجاد فرحزاد

نظرات ديگران [ نظر]

نوشته شده توسط : سجاد فرحزاد

نظرات ديگران [ نظر]